Hospice Zutphen

Author Archive

Verhaal van een tuinman

Waarom ik naar het Hospice kwam, was niet zo leuk, maar toen mijn vrouw en ik eenmaal binnen stapten, kwamen we in een hele warme sfeervolle omgeving en voelden we ons geen vreemden hier. We werden op handen gedragen en niks was jullie te veel.

Toen Mary er niet meer was kreeg ik zelfs een knuffel van iemand en dat voelde heel erg goed, zo vertrouwd was alles geworden, bijna familie.

Die warmte en genegenheid, was de reden dat ik tegen Mary heb gezegd, dat als zij er niet meer was, dat ik me dan in zou willen zetten voor het Hospice, zij zei tegen mij dat ik m’n hart moest volgen.

Ik had meteen een zware opgave, er was een bepaald onkruid in de tuin waarvan tegen mij gezegd werd dat ik dat er nooit uit zou krijgen, nou, dat is dan toch wel tegen de verkeerde persoon gezegd en ik heb bewezen dat het toch wel mogelijk is. Je moet niet tegen mij zeggen dat iets niet kan, want ik zal je het tegendeel bewijzen.

Er zijn zoveel momenten geweest in de tuin, dat ik vieze voeten, en pijn in mijn voeten kreeg, en wel, omdat ik constant naast mijn schoenen moest lopen van al de complimentjes die ik kreeg, maar misschien was dat wel jullie bedoeling, want daardoor ging ik nog meer mijn best doen om de tuin elke keer weer mooier te maken. Door al die complimenten en al die glimmende oogjes, kreeg ik een warm gevoel van blijdschap en ging mijn hart sneller kloppen, daar deed ik alles voor. Soms kwamen er enkele van de dames naar mij toe voor een praatje en anderen weer, om mij te voorzien van water, of een kopje koffie met niet 1, maar minstens 2 of 3 koekjes en of ik wel een kop soep lustte. Als ik eerlijk ben, vond ik al die aandacht toch wel heel leuk en heel lief.

Er waren er ook wel die hun bezorgdheid uitspraken, zo van lukt het wel, werk je niet te hard, straks val je nog flauw, en er werd zelfs tegen mijn collega’s gezegd, letten jullie een beetje op hem, straks gaat hij er nog aan onder door.

Ik heb me hier altijd als een vis in het water gevoeld en ik vond dat niet alleen de gasten, maar ook dat jullie met volle teugen van de tuin moesten kunnen genieten.

Later vond ik dat de tuin en het rondje bij de hemelboom er nog mooier uit konden zien, dus heb ik op eigen initiatief bloembollen aangeschaft en dat was, gezien alle leuke reacties, ook weer geslaagd en daar komen nu aan de linker zijde dubbele narcissen en Allium in paars en wit bij.

 

Ik volgde mijn hart en mijn advies voor jullie is dan ook, volg jullie eigen hart en maak er samen iets moois van en ik spreek de wens uit dat jullie je nog heel lang en met plezier voor het Hospice in willen zetten net zoals ik de afgelopen jaren heb gedaan, ik had nog wel vele jaren hier willen blijven, maar ik ga nu aan mijzelf denken en volop genieten van mijn kinderen en kleinkinderen, die mij, en ik hun, ook heel erg nodig hebben, zeker nu ik alleen ben. Jullie zijn een enorm fijn stel mensen om mee te werken en ik heb van jullie allen genoten. Ik heb hier, in en om het hospice, een onwijs fijne tijd gehad, die ik nooit van m’n leven had willen missen. Ik sta iedere keer weer versteld van alle liefde, genegenheid en ook nu weer jullie enthousiasme en blijdschap naar mij toe, dat ik terug ga naar Heerhugowaard. Soms vraag ik me wel eens af, waar heb ik dit allemaal aan verdient en ik zal iedereen, maar dan ook echt iedereen heel erg missen, jullie blijven in mijn geheugen gegrift staan en ik ben jullie dankbaar voor de tijd die ik met jullie heb mogen beleven, dat zal ik koesteren en iedere keer dat ik aan jullie allemaal denk, zal dat een glimlach op mijn gezicht toveren.

De herinnering blijft en het zijn hele fijne herinneringen waar ik lang op kan teren.

Jullie tuinman, Rob

Continue Reading

Tuinfeest

Ze kreeg de kamer aan de tuinkant van het hospice. Tot onze verrassing wist ze die ruimte op een bijzondere manier te benutten. Ze sleepte, voor zover ze dat nog kon, de tuinstoelen onder de boom, midden in de tuin. Even had ze haar eigen tuin, met tuinman. Prinsesheerlijk zat ze daar.

Wat zou je nog graag willen? Meerdere keren hadden we deze vraag al gesteld aan die jonge vrouw. Uiteindelijk trok ze de stoute schoenen aan.

Rond het vuur

‘Je hebt het al zo vaak gevraagd, nu weet ik wat ik nog zo graag zou willen. Thuis had ik een vuurkorf. En niets was zo gezellig als met een paar mensen ’s avonds rond het vuur in de tuin. Zou dat hier ook kunnen?’

In het hospice gaat het om de belangrijke dingen in het leven. Op een intieme manier samen zijn met de mensen die je dierbaar zijn. Dus natuurlijk kon deze wens in vervulling gaan. Ze kon nog alles zelf regelen met haar familie en vrienden. De vuurkorf werd opgehaald. Er kwam een extra koelkastje voor eten en drinken. Iedereen nam zijn eigen stoel en soms een tafel mee. 

Moeilijk

Sommigen vonden het best moeilijk om te komen. Hoe is dat bij zo’n hospice? En ja, we gaan op bezoek bij iemand die bezig is afscheid te nemen van het leven! Maar toch…. iedere dag werd de lijst van gasten groter. Uiteindelijk op die mooie zomerse zondagavond zat ze als een prinses tussen al die mensen die haar dierbaar waren. Een bijzondere avond!

Continue Reading

Go with the flow

Ze was nog volop aan het solliciteren, wilde meer zekerheid in plaats van steeds tijdelijke contracten. Maar na een paar dagen ziek zijn en wat onderzoek kwam die vernietigende diagnose. Nog een paar maanden: niets meer aan te doen. Noldie, haar naam mag in de krant: ‘dan word ik tenminste nog een beetje beroemd’.

Taxichauffeur
Wat vond ze het erg om haar baan als taxichauffeur op te geven. Het was zo’n leuk werk om al die oude mensen op een prettige manier overal naar toe te rijden. En dan ook nog zulke fijne collega’s. Die paar maanden heeft ze gekregen. Ze benut ze volop om alles wat ze af wil ronden goed te regelen.

Zonnebloemen
Veel tijd gaat naar de dierbare mensen om haar heen, familie, vrienden en vooral haar zoon. Haar zus uit Australië nog zien die speciaal naar Nederland komt. In het hospice kreeg ze de ‘gele kamer’. Haar lievelingskleur. En de kleur van zonnebloemen waar ze zo gek op is, haar kamer staat er vol mee. Ook dierbare spullen kwamen mee zodat het nog zoveel mogelijk lijkt op thuis. Echt een warme kamer. Net zo warm als Noldie zelf. Volop  heeft ze nog belangstelling voor de andere gasten in het hospice. Graag wil ze nog wat voor hen doen. Noldie accepteert het leven zoals het komt: ‘go with the flow’. Waar je kunt moet je zelf het heft in handen nemen, maar daar waar je niets kunt veranderen kun je je beter overgeven. Zo houdt ze het
leven leefbaar en geniet van dat wat nog wel is. Een bijzondere vrouw!

Continue Reading

Duiker te water

Meneer H. kwam doodziek aan in het hospice. Hij zag geel, en zijn nieren functioneerden niet goed. In het ziekenhuis kreeg hij een aantal vervelende onderzoeken om precies vast te stellen wat de oorzaak was. Vermoed werd dat meneer een terminale ziekte heeft. Na een paar weken knapte meneer echter steeds meer op. Hij begon weer te eten. Hij werd minder geel. Uiteindelijk bleek uit bloedonderzoek dat een aantal waarden zich herstelden.

Weer naar huis

Langzaam begon meneer te revalideren. Het was wel een hele overgang voor hem. Hij was al bezig om afscheid te nemen van het leven en zijn dierbaren. Omdat hij zijn vrouw miste die nog niet zolang geleden was overleden had hij er vrede mee om afscheid te moeten nemen van het leven. Maar nu moest hij het leven weer oppakken. Samen met zijn kinderen bereidde hij zich voor op terugkeer naar huis.

Trouwring

Op één van de laatste dagen in het hospice zat meneer op het balkon boven het water. Doordat hij zo was afgevallen gleden door een onverhoedse beweging zijn trouwring en die van zijn overleden vrouw van zijn vinger. Door een gleuf tussen de planken van het balkon, belanden ze in het water. Zijn zoons konden nog één ring redden, maar de ring van zijn vrouw belandde in de modder onder water. Meneer was zeer gehecht aan deze ring. Zijn kinderen onderkenden dat en regelden een bevriend duiker. Deze kwam enkele dagen later toen meneer al naar huis was vertrokken.
Onder het belangstellende oog van vrijwilligers van het hospice ging deze te water. Te midden van waterhoentjes en ganzen, zwom onze kikvorsman naar het balkon en dook onder voor zijn zoektocht. Helaas de ring werd niet meer gevonden.

Continue Reading

 kleinschalig, huiselijk, rustig en veilig